Posted in Uncategorized

Ուրախ ու տխուր մարդը

Երբեմն մարդու ներաշխարհն արտացոլված է լինում մարդու արտաքին տեսքում.մասնավորապես՝ աչքերում։ Մարդու աչքերը կարող են ամեն ինչ պատմել մարդու մասին։ Ինձ հոգեհարազատ մարդն էլ այդ տեսակին է պատկանում։ Թախծոտ, խորը աչքերով մարդու մասին դժվար է խոսել, բայց ես կփորձեմ գոնե մի փոքր արտահայտել մտքերս ու նկարագրել այդ տեսակին։ Իմ սիրելի կերպարը Մհեր Մկրտչյանն է՝ ուրախ և տխուր մարդը։ Նրա հայացքի մեջ ամփոփված են բոլորիս տխրություններն ու ուրախությունները, կորուստներն ու ցավերը։ Նրա հայացքը, խոսուն աչքերը շատ բան կարող են պատմել իր անցած ճանապաևհի ու տխուր պահերի մասին։ Խարիզմատիկ այդ կերպարի հայացքում կգտնես էմոցիաների մի ամբողջ կծիկ։ Իր հայացքի վրա են մնացել մանկությունից փայփայած ու այդպես էլ չստացած հեծանիվի համար հեկեկոցներն ու գյումրվա բարբառով հումորից անկեղծ ծիծաղը։Նայում ես հայացքին ու թվում է՝ ուր որ է պիտի լաց լինի, և իր փոխարեն դու ես սկսում լալ։ Հետո նա ծիծաղում է. ծիծաղում է կյանքը սիրելով ու կյանքից հոգնած, ծիլաղում է որ ներսի արցունքները չխեղդեն, որ ոչ ոք չզգա, թե ինքն աշխարհում միայնակ է։
Այսպիսինն է մարդ֊առեղծվածը՝ անկեղծ, մեր Ֆրունզը՝ ներքին տագնապներով, հիացմունքներով ու ներդաշնակ արտաքին աշխարհի հետ։ FB_IMG_1568999856463

Posted in Uncategorized

Անկեղծ…

Դահլիճի մութ անկյուններից փչում էր դրսից սողոսկած քամին։ Փչում էր դեպի իմ ուղղությամբ։
Դռների կոտրված ապակիները ծածկված էին ինչ֊որ կտորներով, որոնք քամուց ալիքավորվում էին ու շեղում ուշադրությունս։
Ֆիլմն ընթացքի մեջ էր, դեպքերը՝ չբացահայտված, մի տեսակ չէի կարողանում ուշադրությունս պահել ֆիլմի վրա։
Անտարբեր եմ դարձել։ Ինչ֊որ բան ներսումս սառել է, ոչինչ չեմ զգում։ Ամենալավ բաներից էլ սրտանց չեմ ուրախանում, ամենավատն էլ արդեն միևնույն է դարձել. էնպիսի տպավորություն է, ոնցոր էս ամենն ինձ հետ չի կատարվում։ Կյանքս ֆիլմի պես է դարձել, իսկ ես էդ ֆիլմի անտարբեր հանդիսատեսն եմ կամ պատահական ներկան կյանքի ժապավենին տպվող օրերի։
Լճացել եմ. իմ սիրած արվեստը էլ իմը չի, ես առանց ցանկանալու վանել եմ նրան ինձնից։ Կարդացողը կմտածի՝ սովորական բան է էլի, արվեստը քեզնից ոնց կարող ես վանել, չափից շատ ես ծանր տանում։
Բայց իրականում էդ արվեստն է, որ խորը արմատներ է գցել ներսումս, էդ արվեստն է, որ ինձ դաստիարակել է ու հասցրել ինչ֊որ կետի։
Իսկ հիմա էդ արվեստի համար ժամանակ չի մնացել, ինչ֊որ կարծրացած փաստեր, որոնք դարերով սովորում ենք, կաղապարել են միտքս ու չեն թողնում ազատ մտածել, կանգնեցրել են մտքիս թռիչքը ու ստիպում են իրենց կանոններով շարժվել։
Իսկ ես մարդ եմ, որը կանոններից դուրս է սիրում ապրել, կյանքի տարիներով գծված սխեմաները ինձ երբեք հետաքրքիր չեն եղել, ինձ հետաքրքիր է այն ինչ կա մարդու ներսում ՝ ճախրող միտքը, մտածելու ու գտնելու, զարմանալու ու սիրելու կարողությունը։

Առավոտյան գնացել էի իմ սիրած կտավը նորից ուսումնասիրելու։ Էդ կտավը էս շրջանում միակնա որ ինձ հասկանումա։ Եթե հնարավորություն ունենայի հայտնվել էդ կտավի մեջ ու գոնե մի կարճ ժամանակով մտքերս իմի բերել…
Բայց մեր ժամանակաշրջանն էնպիսիննա, որ չի սիրում երազկոտ մարդկանց, ինքը միայն ստիպումա քայլել իրեն համահունչ, առանց ետ ու առաջ նայելու, իսկ երբ ասում ես՝ հոգնել եմ, ուզում եմ հանգստանալ, ինձ ժամանակա հարկավոր, չի հասկանում, ծիծաղում ու նոր փորձություններա ուղարկում։

Քամին նորից փչում էր դեպի իմ ուղղությամբ։ Մտքերս հանդարտվել էին, ֆիլմը շարունակվում էր, իսկ ես ֆիլմի օգնությամբ փորձում էի մոռանալ սեփական ֆիլմի սյուժեն…FB_IMG_1553935045289

Posted in Uncategorized

“Ծիրանի ծառ” կինոփառատոնի մասին

Ավարտվեց ” Ծիրանի ծառ” հինգերորդ կինոփառատոնը ևս։
Ինչ խոսք, ժամանակն արագ է անցնում, դեռ հիշողության մեջ թարմ մնացած նախորդ տարվա ֆիլմերին ավելացան նորերը։ Նոր բացահայտումներ, իհարկե արեցի, անցած տարվա Վահրիճ անունով նկարչի մասին իմանալուց հետո այս տարի գլխավոր բացահայտում եղան Մանակի եղբայրները, ովքեր լուսանկարիչներ էին, և որոնց նկարները այդ ժամանակաշրջանի վերաբերյալ կարևոր տվյալներ են փոխանցել։
Ամենահուզիչ կերպարներից էին տիկնիկներ պատրաստող տատիկը և Շամլուղ գյուղի բնակչուհին։
Իսկ “Origines” ֆիլմի հերոսուհի Ռոբերտան իր աշխատասիրությամբ ու անթիվ հետաքրքրություններով մոտիվացիայի աղբյուր դարձավ ինձ համար։
Առհասարակ, կինոփառատոնը, նույնպես, մոտիվացնող էր, ինֆորմացնող, բացահայտող. մեր ժամանակներն այնպիսին են, որ մենք կյանքի վազքի մեջ չենք հասցնում ուսումնասիրել այլ ազգերի մշակույթը, իսկ վավերագրական ֆիլմերը առիթ են մտածելու անծանոթների մասին, ընկալելու և տեղյակ լինելու նրանց ավանդույթներից և նրանց առօրյա կյանքից։
Ամեն օր, դասերից հետո թեյով ֆիլմ դիտելու շտապելը դարձել էր օրվա կարևոր մասնիկ. մի քիչ անսովոր կլինի պատկերացնել օրն առանց այդ ֆիլմերի ու արդեն հարազատ դարձած անծանոթների, որոնց հետ ֆիլմ էինք դիտում մինչև ուշ երեկո և զգում քամու սառնությունը։

Ահա այն ամենն ինչ ֆիքսեցի հինգերորդ կինոփառատոնի ընթացքում։ Հուսով եմ, տպավորություններս Ձեզ կհետաքրքրեն և հաջորդ տարի դուք նույնպես կմիանաք՝ նոր ֆիլմեր դիտելու, բացահայտումներ անելու և դրականը վերցնելու։
Իսկ կինոփառատոնը շատ կկարոտեմ, սակայն ոչինչ անել չեմ կարող, քան սպասել վեցերորդ փառատոնին և նորից կիսվել տպավորություններովս։ FB_IMG_1568925724521

Posted in Uncategorized

Ինքնակենսագրականի փոխարեն…

Ես Վանուհին եմ, չեմ ասի, թե երբ եմ ծնվել, քանի տարեկան եմ ու որտեղ եմ ապրում, որովհետև, ըստ իս, դրանք ինքնակենսագրականի ամենաանհետաքրքիր բաղադրիչներն են։ Ես մեկն եմ շատերից, ով չի սիրում ապրել կյանքի հստակ գծված կանոններով, ով սիրում է միշտ լողալ հոսանքին հակառակ ու տեսնել կյանքից դուրս մնացած սիրուն դետալները։
Դեռ հինգ տարեկանից սկսած սկսեցի զբաղվել թատրոնով ու բեմն ինձ համար դարձավ հարազատ անկյուն։ Դրանից հետո բացահայտեցի արվեստի անծայրածիր աշխարհը։ Նկարչությունը դուրս չմնաց իմ հորիզոնից, իմպրեսիոնիզմը դարձավ նկարչության ամենասիրելի ճյուղերից մեկը։ Հետո բացահայտեցի գրքերի աշխարհն ու նրանց անդավաճան լինելու հատկությունը։ Արվեստն ինձ դաստիարակեց որպես մտածող մարդ ու ինձ շնորհեց ստեղծագործելու կարողություն։
Սիրում եմ անձրևը, և հաճախ Տարկովսկու ֆիլմերի նման, ինչպես Փարաջանովն է սիրում ասել, անձրևի տակ գիրք եմ կարդում։
Սիրում եմ ականջակալներով Փինք Ֆլոյդ լսել ու երազել ինչ֊որ մեկի հետ լուսին թռչելու մասին։
Ես երազող տեսակ եմ, բնավորությունս, սակայն շատ է նման աշնան։ Իմ երազանքները շատ են ու երբեմն միակ հույսն են ապրելու։ Իսկ ինձ ոգեշնչողը միայն արվեստն է։
Ես չեմ սիրում կաղապարված ինքնակենսագրականներ, այնտեղ միայն կարող ես տեսնել մարդու մասին ինչ֊որ փաստեր, որոնք ամեն երկրորդի մոտ հանդիպում են, ինձ հետաքրքրում է այդ ինքնակենսագրականը գրողի հոգեվիճակն ու ներաշխարհը, որտեղ իսկական է ամեն բան։ Մարդու զգացմունքներն ինձ համար վեր են ամեն ինչից, սակայն ցավոք դա այն է, ինչ մենք հիմա անտեսում ենք։
Ես Վանուհին եմ, ուղղակի մի մարդ, ով ապրում է այս աշխարհում իր մոլորակը ստեղծած և ում մտքում միշտ հնչում է “Fly me to the moon” երգը։20190916_185012

Posted in Uncategorized

Շրջանավարտի CV

Վանուհի Գրիգորի Ազատյան

Էլեկտրոնային հասցե՝ Vanuhi-azatyan@mskh.am

Կրթություն

Հանրակրթություն՝ Երևանի «Մխիթար Սեբաստացի» կրթահամալիր, ավագ դպրոց-վարժարան։

Աշխատանքային փորձ

2017-18թթ․ աշխատել եմ «Տիգրան Հայրապետյան» գրադարանում, որպես գրադարանավարի օգնական։

Լեզուների իմացություն

անգլերեն, գերմաներեն (բառարանով)

Հոդվածներ, նյութեր 

Ադոլֆ Հիտլեր։ Պատանեկության արանքում

«Նռան գույնը» Փարաջանով

Կգ նախարարի հայտարարության մասին իմ տեսակետը

Թարգմանություններ

Ernest Hemingway Quotes- Էռնեստ Հեմինգուեյ, մեջբերումներ

Պատկերացրու/ Ջոն Լենոն

Robinson Crusoe

The Greatest Mysteries Of Human History

Պատումներ

Կրթահամալիրն ու իմ ձեռքբերումները

Ես եմ

ԱՆՁՐևՈՏ ԸՆԹԱՑՔ։ ՆԿԱՐԱՀԱՆՈՒՄՆԵՐ

«Մխիթար Սեբաստացի» մրցանակին արժանանալու մասին․․․

Ապրող հին բակը

Ստեղծագործություններ

ՆՐԱ կանաչ աչքերի մասին…

Թռչել եմ ուզում

Քաղաքի ցուրտ փողոցները

Ներսից

Պատումներ գերմաներենով

Die Revolution in Armenien

Die Übersetzung des Romans “Arc de Triomphe” von Erich Maria Remarque

Über mich

 

Posted in Uncategorized

Ներսից

Սուրճս թափելով հասցրի տեղ․մտազբաղ էի, սուրճի գոյության մասին մոռացել էի, միայն նրա թարմ բույրը հիշեցրեց, որ իրենից բան չի մնա, եթե չհավաքվեմ ու չկենտրոնանամ՝ իրեն տեղ հասցնելու վրա։ Հոգնել էի, օրը մի փոքր ծանր էր․ դրսի աշխարհը տարբեր է ներսիս աշխարհից, բայց ես սա դրոշակի նման չեմ օգտագործում, ուղղակի ուզում եմ ասել՝ իրոք դժվար է այդես։ Վերջապես սուրճիս կեսը տեղ հասավ, դրեցի սեղանին, միացրի Պիաֆի (Էդիթ Պիաֆ)՝ իմ սիրելի գործերից մեկն ու էլի փախա դրսի աշխարհից։ Չկարծեք, թե փախուստիս պատճառը վախն է՝ նայելու իրականությանը, ոչ, ուղղակի ներսիս աշխարհը կյանքի մասին ավելի ճիշտ պատասխաններ ունի, քան դրսի աշխարհը։ Իհարկե, այդ դուրսը վախեցնում է բոլորիս, բայց մի տեսակ այդ վախը րոպեական է, որովհետև այդ վախը կենցաղի հետ ենք հարմարեցրել, այդ համատարած տգիտությունը գիտակցելու վախով, ավելի շուտ զզվանքով ապրում ենք․ ծակում է, ցավեցնում է, բայց համատարած այդ գարշանքը, զզվանքը, վախը, վատատեսությունը, բամբասանքը ու էլի շատ նեգատիվ իր մագիլները խորն է մխրճել մեր կյանքի մեջ։ Ու մեզ մնում է միայն փախուստ ներս՝ այնտեղ, այն խորքերում ՝ լռություն գտնելու, դրա երանգները տեսնելու։ Պիաֆի ձայնը կապվել էր ներսիս ախարհի հետ ու նրանք՝ ձեռք ձեռքի բռնած ճախրում էին։ Նրանք ճախրում էին քաղաքի կտուրների վրայով, նրանք անցնում էին սպիտակ անկյուններով, փնտրում քաղաքի սիրտն ու գույները, նրանք փորձում էին գտնել գույներով լեցուն մարդկանց, նրանք ճախրում էին անհոգ, բայց այդ անհոգության մեջ դատարկություն չկար, կար պայծառությանը հասնելու անսահման ցանկություն․․․ Սուրճս չէր սառչել, գոլորշին՝ երաժշտությանը համահունչ դուրս էր գալիս բաժակից ու ընկերակից դառնում ներսիս աշխարհին։

Posted in Uncategorized

Քաղաքի ցուրտ փողոցները

Փողոցում մարդիկ շտապում էին․ անձրև էր եկել, ու անձրևող հոգիներին տանում էր տուն՝ թեյ խմելու և օրվա այդ մասը անկողնում մտքերի հետ անցկացնելու։ Դիմացի մայթում մի նկարիչ երևի վաճառել էր մի քանի նկար. նկարակալերի վրա ընդամենը երեք նկար էր մնացել։ Նա սառած ձեռքերը տաքացնում էր` բաճկոնի թեևքերը քաշելով, իսկ հայացքն ուղղել էր շտապող մարդկանց հայացքներին, երևի նոր նկար էր ուզում ստեղծել այդ պատկերներից, նոր մտքեր կային նրա գլխում, երևի մարդկանց մեջ ինչ-որ հետաքրքիր բան էր տեսել, որն ուզում էր փոխանցել թղթին։ Նկարչից մի փոքր հեռու, թափառող շների հաչոցի ձայները լցրել էին դատարկվող  փողոցը։ Նրանք մեկ այլ գամփռ էին տեսել, որն իր տիրոջ հետ քայլում էր փողոցով, երևի նրանք էլ էին ուզում ունենալ մարդ ընկեր, ունենալ մեկին, որն իրենց ման կտար ամբողջ օրը, կկերակրեր, դրա համար էլ հաչում էին։
Իսկ մարդիկ ավելի արագ էին քայլում, որովհետև մրսում էին կամ շտապում՝ մեկին գրկելու։ Ոմանք էլ գրախանութ էին մտնում ինչ-որ գիրք գնելու, գրքերի աշխարհում կորչելու, գրքերի անուշ բույրը զգալու և մի քանի թերթ ընթերցելու համար։ Ու այդ աշխարհից դուրս գալով՝ հանդիպում էին իրականությանը, բախվում փողոցի խնդիրներին, ավտոբուսներից դուրս նայող տխուր դեմքերին, բայց ժպտում էին, որովհետև հոգին լավ տաք էր զգում իրեն, որովհետև գրախանութում գրքերը ժպտացել էին հոգուն ու ստիպել տարբերվել կյանքի գորշից։
Իսկ եղանակը ստիպում էր մարդկանց դառնալ իր պես փոփոխական, փողոցները ստիպում էին լռել, գրախանութները ժպտալ էին սովորեցնում, իսկ նկարիչները՝ թաքնված մի անկյունում ֆիքսում էին մարդու մեջ թաքնված զգացմունքներն ու ստեղծում նկարներ…